Op 29 november 1947 stemde Nederland vóór het VN verdelingsplan van Palestina en zo voor de oprichting van een Joodse staat. In 1949 erkende Nederland de nieuwe staat Israel de jure. Vanaf dat moment ontstonden er formele diplomatieke contacten. Nederland was het eerste land dat een diplomatieke vertegenwoordiger naar Jeruzalem zond. 

Nederland heeft Israel in de Verenigde Naties gesteund en ook in tal van andere internationale organisaties bij verschillende gelegenheden. In de strijd tegen de Arabische boycot en de Arabische agressie stond Nederland achter Israel. Het speelde ook een rol in de strijd van Joden die vervolgd werden, in het bijzonder Joden in de Sovjet Unie en de Arabische landen.

Een ander voorbeeld van de nauwe banden tussen Nederland en Israel is het vertegenwoordigen van Israel’s belangen gedurende de periode van ongeveer een kwart eeuw, van juni 1967 tot januari 1992, toen diplomatieke contacten tussen de Sovjet Unie en Israel onderbroken waren. De Nederlandse ambassades in Moskou en Warschau hebben toen Israel’s belangen vertegenwoordigd. De Nederlandse Consulaten hebben tienduizenden ‘refuseniks’ (Joden die emigratie naar Israel werd verboden) actief geholpen en hebben visa uitgegeven.

Met steun van Nederland en andere bevriende landen is Israel lid geworden van de 'West European and Others Group’ (WEOG) van de Verenigde Naties. Vier decennia lang was Israel het enige land dat niet bij een regionale groep behoorde.

In het begin van de jaren ’70 hebben Israel en Nederland een gezamenlijk ontwikkelingssamenwerking programma opgezet dat wordt gecoördineerd door MASHAV (Israel’s centrum voor internationale samenwerking) dat officieel in 1975 van start is gegaan. Mashav bestaat uit verschillende projecten, cursussen, en programma’s die specialisten opleiden voor hulp in ontwikkelingslanden. Al meer dan 25 jaar werken Nederland en Israel samen op het gebied van ontwikkelingswerk.

Nederland en Israel hebben verschillende verdragen gesloten o.a.: Culturele verdragen, een verdrag over Sociale Zekerheid, een verdrag ter Voorkoming van Dubbele Belasting, een Memorie ten behoeve van Industrieel Onderzoek en Ontwikkeling en een verdrag over Gezamenlijk Landbouwkundig Onderzoek.    

Daarnaast vertegenwoordigt Nederland Israel in het bestuur van het Internationaal Monetair Fonds. 

De staat Israel werd op 11 mei 1949 als 59ste lid toegelaten tot de Verenigde Naties (VN). Sindsdien heeft Israel deelgenomen aan een breed scala vanVN-operaties en ernaar gestreefd om een volledige bijdrage te leveren aan VN-organisaties op het gebied van gezondheid, arbeid, voedsel en landbouw, onderwijs en wetenschap. Israel speelt een actieve rol in het werk van non-gouvernmentele instellingen, dat uitgevoerd wordt onder auspiciën van de VN, op uiteenlopende gebieden als luchtvaart, immigratie, meteorologie, handel en de positie van de vrouw.

Sommige resoluties zijnvan cruciaal belang voor Israel, waaronder de resoluties 242 (22november 1967) en 338 (22 oktober 1973) van de Veiligheidsraad. Deze bieden een overeengekomen structuur voor de oplossing van het Arabisch-Israelische geschil.

In de loop der jaren is de VN betrokken geweest bij de beëindiging van de vijandelijkheden tussen Israel en de Arabische buurlanden door bemiddelaars aan te stellen, auspiciën te verlenen aan overeenkomsten tot staakt het vuren en wapenstilstnad, en VN-troepen te stationeren tussen de vijanden.

Tegelijkertijd werd de VN jarenlang gebruikt als slagveld in een politieke oorlog tegen Israel. De 21 Arabische staten vormden met de islamitische landen, het niet-gebonden blok en het voormalige communistische blok een 'automatische meerdrheid', waardoor ze de aanvaarding van anti-Israelische resoluties in de Algemene Vergadering zeker stelden.

Sinds het einde van de koude oorlog en de voortzetting van het vredesproces in het Midden-Oosten, blijkt een wat evenwichtigere benadering uit resoluties van de Algemene Vergadering die betrekking hebben op Israel. Israel heeft onlangs de betrokkenheid bij VN-activiteiten in de wereld verhoogd.

Voor meer informatie over Israel en de Verenigde Naties kunt u hier klikken.

Voor specifieke kwesties tussen Israel en de Verenigde Naties. Klik hier.

Voor VN-resoluties met betrekking tot Israel. Klik hier

Voor speeches, brieven en verklaringen van Israelische leiders en ambassadeurs gericht tot de Verenigde Naties. Klik hier.

Elf minuten na de verklaring van Israel's onafhankelijkheid op 14 mei 1948, erkende de Amerikaans president Harry S. Truman de nieuwe staat. Deze daad markeerde het begin van een relatie die gebasserd is op gemeenschappelijke waarden en die gekenmerkt wordt door diepe vriendschap en wederzijds respect. Beide landen zijn levendige democratieën met politieke en juridische systemen die verankerd zijn in liberale tradities; beide begonnen als samenlevingvan pioniers; en beide nemen nog steeds nieuwe immigranten op.

Soms zijn de twee landen 'het eens om het oneens te zijn'. Wanneer zich verschil van mening voordoet, is dit meestal vanwege de tegenstelling tussen de positie van de Verenigde Staten als supermacht met complexe globale belangen en Israels voornaamste belang, als een klein land in een onrustige regio zijn soevereiniteit en veiligheid te bewaren.

Voor meer informatie klik hier.

Voor diplomatieke missies in Noord-Amerika en status bilaterale relaties. Klik hier

Tijdens de Algemene Vergadering van de VN (29 november 1947) stemden 13 van de 20 Latijns-Amerikaanse lidstaten voor de resolutie die voorstelde om twee staten, een Joodse en een Arabische op te richten op het grondgebied dat viel onder het Britse mandaat voor Palestina.

Korte tijd nadat Israel onafhankelijkheid verwierf (mei1948), ontwikkelden zich nauwe banden met landen van Latijns-Amerika. Vandaag de dag onderhouden 32 van de 33 landen van Midden- en Zuid-Amerika en het Caraïbische gebied volledige diplomatieke betrekkingen met Israel.

Voor meer informatie klik hier.  

Voor diplomatieke missies in Latijns-Amerika. Klik hier

Soortgelijke regeringssystemen en gedeelde sociale waarden, evenals de lange en bij tijden tragische geschiedenis van de Joodse bevolking in Europa, vormen de basis voor de betrekkingen tussen Israel en de Europese landen.

Elke bilaterale relatie komt tot uitdrukking in een breed scale van economische, culturele, wetenschappelijke, technologische en politieke activiteiten. Ook wordt overleg met staatshoofden, ministers, parlementsleden en publieke personen in stand gehouden door middel van frequente wederzijdse bezoeken.  

Voor meer informatie klik hier.

Voor diplomatieke missies in Europa en status bilaterale relaties. Klik hier

De banden met de Zwart- Afrikaanse staten ontstonden in het midden van de jaren vijftig, zelfs voordat sommige van die staten onafhankelijkheid verwierven. Contacten met Ghana kwamen het eerst, en daarna breidden diplomatieke, commerciële, culturele betrekkingen en de ontwikkelingssamenwerking zich uit over de meeste landen ten zuiden van de Sahara.

Deze banden weerspiegelden een affiniteit met Israel, zelf een jonge staat, die minder dan een decennium daarvoor (1948) onafhankelijk was geworden en graag zijn ervaring wilde delen met de nieuwe Afrikaanse staten.

Aan het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig ondehield Israel volledige diplomatieke betrekkingen met 33 Zwart- Afrikaanse landen. Er ontstonden wederzijds voordelige economische banden, waaronder een aantal joint ventures.

Voor meer informatie klik hier.

Israel onderhoudt diplomatieke betrekkingen met de meeste Aziatische staten. De toenemende economische en politieke kracht van deze landen, en het voortdurende vredesproces in het Midden-Oosten, hebben bijgedragen tot een versteviging van de politieke, culturele en vooral ook economische betrekkingen.

Voor meer informatie klik hier.

Voor diplomatieke missies in Azië en status bilaterale relaties. Klik hier

Israel en Egypte ondertekenden in 1979 een vredesverdrag, wat het einde betekende van dertig jaar onafgebroken vijandigheid en vijf kostbare oorlogen. Het verdrag werd voorafgegaan door het bezoek van president Anwar Sadat aan Jeruzalem (1977), op uitnodiging van Israels minister president Menachem Begin, en door de ondertekening van de Camp David-akkoorden (1978), die een kader vormden voor vrede tussen Israel en Egypte en tussen Israel en de andere buurlanden.

De akkoorden refereerden ook aan de noodzaak om het Palestijnse vraagstuk op te lossen, na een interimfase van vijf jaar van autonomie voor de Palestijns-Arabische inwoners van Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) en de Gazastrook. President Sadat en Minister President Begin kregen gezamenlijk de Nobelprijs voor de vrede.

Voor meer informatie klik hier.   

De aanknoping van volledige diplomatieke betrekkingen tussen Israel en de Heilige Stoel (onder voorwaarden van een fundamenteel akkoord dat in december 1993 ondertekend werd in Jeruzalem) zal zeker gezien worden als een zeer belangrijke stap in een hisrorisch proces van veranderingen in de houding van de kerk tegenover het jodendom en het Joodse volk. De aanzet hiertoe kan worden toegeschreven aan de verklaring die bekend staat als Nostra Aetate, uitgevaardigd door het Tweede Vaticaan concilie in 1965. 

Voor meer informatie klik hier.

Sinds de eerste ballingschap (586 v.d.g.j.) en de daaropvolgende verspreiding van Joden over de hele wereld, bestaat er een unieke en dynamische relatie tussen Joden in het land van Israel en Joden in de Diaspora. Howel ze gedurende vele eeuwen gescheiden werden door lange afstanden, zijn de Joden één volkgebleven, verbonden door een gemeenschappelijke geschiedenis en godsdienst, door een gemeenscahppelijk thuisland, en door een gezamenlijke betrokkenheid met de fysieke en geestelijke overleving van het Joodse volk. De oprichting van de staat Israel in 1948 kwam voort uit hun tweeduizend jaar oude droom om terug te keren naar het land van hun voorouders en het nationale leven en de soevereiniteit daarvan te doen herleven.

Voor meer informatie klik hier